Słowo „fantastyka” pochodzi od greckiego wyrazu φανταστικός (phantastikós), który znaczy dosłownie zdolny do tworzenia obrazów, wyobrażony, urojony.
Rdzeń tego słowa to φαντασία (phantasía) – wyobraźnia, zjawienie się, obraz w umyśle, od czasownika φαίνω (phaínō) – ukazywać, świecić, czynić widocznym. Czyli:
- phaínō – oznacza ukazuję, sprawiam że coś widać,
- phantasía – wyobrażenie, obraz w myśli,
- phantastikós – ten, który potrafi tworzyć wyobrażenia, nierzeczywiste obrazy.
Fantastyka skąd pochodzi to słowo w kontekście Polski?
Fantastyka (łac. phantasticus, później fr. fantastique, niem. fantastik, pol. fantastyka) → twórczość lub sposób myślenia oparty na wyobraźni i nierealnych wizjach.
W języku polskim słowo „fantastyka” pojawiło się XIX wieku, początkowo w znaczeniu „to, co niezwykłe, zmyślone, cudowne”.
Z czasem przyjęło obecne znaczenie – dziedziny literatury i sztuki przedstawiającej światy nierealne, wyobrażone.